Anna Świderek - Kiedy piaski egipskie przemówiły po grecku.

 źródło zdjęcia: Tezeusz.pl Trochę to dziwne, że dopiero teraz natrafiłem na tę pozycję. O okresie hellenistycznym bowiem zdarzyło mi się już pisać na tym blogu. Książka papirologa Anny Świderek pochodzi ze zbiorów Biblioteki Publicznej. Niesamowita to opowieść. Ale najpierw tło chronologiczne: treść dzieła obejmuje czasy od podboju Egiptu przez Aleksandra Wielkiego po rok 642 naszej ery, kiedy to półksiężyc zatriumfował nad całą doliną Nilu. "Piaski egipskie przemówiły po grecku" - bowiem w tym czasie greka stała się językiem międzynarodowym, "Koine" - gdzie od Rzymu po Indus użytkownicy tego języka rozumieli się bez trudu . I papirusy - powszechnie dostępny materiał w Egipcie, gdzie nawet słabo wykształceni Grecy, Greko - Rzymianie, potem Rzymianie, i Koptowie - sięgali po ten materiał pisarski i dość śmiało kreślili na nim znaki, przeważnie w alfabecie greckim. I materiał ten jest znajdowany do dnia dzisiejszego. Autorka nam jasno wskazuje, że odkryć non stop przybywa, zaś dla każdego papirologa każdy tekst, zniszczony, bądź fragmentaryczny jest bezcenny, bo oddaje wszystko to, co przeżywali jego użytkownicy. Ogrom treści jest poświęcony życiu codziennemu, codziennym troskom, problemom, ale i radościom. Tak bardzo aktualnych i dzisiaj. Edukacja, zakupy, wiązanie końca z końcem, choroby ówczesnych - to znajdujemy w książce. Autorka zwraca także uwagę na to, że zwiedzając jakiegokolwiek muzeum ze zbiorami starożytnymi - można poszukać papirusów. A do tej pory odkryć przybywa i przybywać będzie, rzucając nowe światło na okres hellenistyczny w dziejach Egiptu. 

Historia starożytnego Rzymu - Maria Jaczynowska.

  źródło zdjęcia:-> Lubimy Czytać. Egzemplarz - Biblioteka Pedagogiczna. 

Starożytny Rzym wciąż pasjonuje, wciąż zadziwia i wciąż zachwyca. Co rusz mamy jakieś nowe zdobycze na jego temat. Jest celem pielgrzymek, celem wycieczek. Warto także zapoznać się z pewnymi pozycjami, które dają nam chociażby zarys wiadomości na temat jego , zwłaszcza dziejów starożytnych. 

Taką pozycją jest książka Marii Jaczynowskiej - "Historia starożytnego Rzymu". Nie jest to nowa pozycja, starsze wydania jednak miały wiele wznowień , w swoim czasie była dość popularna, gdyż brakowało polskiego podręcznika dla studentów historii, który by był poświęcony starożytnemu Rzymowi. Z tą pozycją jest tak, że prowadzi nad chronologicznie od mitycznych początków Rzymu po jego upadek. I jest też z tą książką  nieco tak, jak z "Dziejami Grecji" Hammonda. Książka nie nowa, ale operująca miejscami pięknym językiem, zwłaszcza przy opisie warunków naturalnych starożytnej Italii. Jest to poza tym kompletne kompendium - mamy historię ludów zamieszkujących Półwysep Apeniński, historię polityczną, dzieje religii pogańskich z uwzględnieniem rosnących z czasem pozycji wyznawców wczesnego chrześcijaństwa. 

Czyta się szybko, to ważne. Są mapy, indeks, brakuje fotografii, ale plastyczność narracji powoduje, że nie odczuwamy ich braku. Książka i mnie służyła jako podręcznik do ćwiczeń i do cząstkowego egzaminu z historii starożytnego Rzymu na pierwszym roku studiów. 

Jak zauważono na Instagramie - inaczej się jednak czyta pozycję, z której "będziemy rozliczani", a zupełnie inaczej po latach, dla czystej przyjemności. 

Polecam, wróciłem po latach do lektury, z nowszych już  we własnym księgozbiorze posiadam "SPQR" Mary Beard i "Historię starożytnego Rzymu" Thomasa Martina. Ale dzieło pani Jaczynowskiej, wciąż , po latach broni się samo, i pozwala poznać  elementarne fakty z historii starożytnego Rzymu, ale także - zapewnić pewną ilość godzin relaksu.