Nie jest łatwo pisać o Camilli. Z jednej strony przez lata żyjąca w cieniu brytyjskiej monarchii i jej systemu, z drugiej - ostatnimi czasy - koło napędowe tejże. Przez lata żyła w cieniu, przez lata była "tą drugą", by stać się "tą pierwszą" i zostać w końcu Królową Małżonką. Elżbieta II bardzo długo, niemal do swej śmierci - zachowywała dystans do Camilli. Ta jednak, bardzo ciężko pracowała na swoje uznanie i w końcu Elżbiety II życzeniem stało się, by po jej śmierci Camilla w końcu otrzymała tytuł "Królowej Małżonki".Książkę - e - booka szybko się czyta, poza tym taka forma zawsze u mnie wymaga większej uwagi. Co do Netflixa - i "The Crown" - dzięki tej książce nie zamierzam wykupywać dostępu do niego. W książce czegoś pewnie zabrakło, pewnych sensacji, można powiedzieć, że miejscami dziełko jest nieco "lukrowane". Ale: pokazuje Camillę jako właśnie tę kobietę, która zawsze, zawsze wiedziała, jak zadowolić Karola, kiedy mu doradzić, a kiedy zejść z drogi.
Czytaliście już coś może? Pozdrowienia ! . 
Tadeusz Zieliński - Rzeczpospolita rzymska. Źródło zdjęcia:-> Lubimy Czytać. Książka już dość leciwa, niemniej ciekawa. Czyta się świetnie, jest dużo barwnych ilustracji, i mamy świetną konstrukcję, co jeszcze bardziej uprzyjemnia spędzony nad nią czas. Polecam, dużo ciekawostek.
Georgie Blalock - Królewska buntowniczka. Powieść o księżniczce Małgorzacie Windsor. - > źródło zdjęcia:-> Lubimy Czytać. Beletryzowana opowieść o Czarnej Owcy Windsorów. Ta, która od dziecka byłą zawsze druga i ta, której nie pozwolono iść za głosem serca. A to wszystko oczami Very, arystokratki, która została damą dworu Księżniczki Małgorzaty. Czyta się bardzo szybko - aż , za szybko . Z kolei na swoim Kindle mam 5 wykupionych już dawno e booków o Windsorach, które są przeczytane, ale wciąż do nich wracam. 
Andrzej Szcześniak - Historia w szkole średniej. Repetytorium. Też książka biblioteczna , a źródło zdjęcia:-> Tezeusz. Pomogła coś tam powtórzyć, są też ciekawostki i materiał miejscami, którego próżno szukać w innych repetytoriach. Polecam . 
źródło zdjęcia - Lubimy Czytać. Kolejna biblioteczna, i szczerze polecam osobom, które miały już okazję zetknąć się z łaciną. Gramatyka opisowa jest niejednokrotnie lepszą książką niż wiele przekrojowych podręczników do łaciny. Sporo w niej o historii łaciny, wszystko klarowne i przejrzyste. 
źródło zdjęcia:-> Lubimy Czytać. Książka poniżej recenzowana pochodzi z księgozbioru Biblioteki Pedagogicznej. Pierwszy raz przygodę z nią zacząłem na drugim roku studiów, potem znów wypożyczałem i znów wypożyczałem. Jak widzicie - cieszy się u mnie specjalną popularnością. Jest to prawdziwa przygoda czytelnicza, od siebie dodam, że bez względu na wyznawany raczej światopogląd. Marcin Luter to postać, która poprzez własne , intelektualne boje i samotną walkę przed 1517 rokiem - z własnymi demonami i wątpliwościami , chcąc nie chcąc doprowadził do powstania kościoła ewangelickiego. A właściwie kościołów. Początkowo nie chciał tego, chciał jedynie by aktualny Kościół się odnowił, ale przybicie w 1517 roku 95 tez - ostatecznie ruszyło olbrzymią lawinę nie do zatrzymania. Czyta się świetnie, mnie trafiło się bodajże wydanie z 1983 roku. Napisana książka "ze swadą" - wciąż wywołuje u Czytelnika rozmaite refleksje. polecam. 
źródło zdjęcia:-> Lubimy Czytać. Książka ta pochodzi ze zbiorów Biblioteki Pedagogicznej. Wypożyczyłem ją dlatego , że moja przygoda z językiem łacińskim - mimo, że lektorat zakończyłem w 2004 roku - wciąż trwa. W swoim księgozbiorze z kolei posiadam książkę "Język łaciński dla lektoratów szkół wyższych". Książka wyżej opiniowana świetnie ją uzupełniła. "Język łaciński dla prawników" - jest skonstruowany tak, że przyswajanie języka łacińskiego nie stanowi większego problemu. Na końcu jest solidny indeks, z resztą pod każdym "preparowanym" tekstem jest zamieszczony bardzo pokaźny słownik, tłumaczący, naprawdę dogłębnie każde słówko, a także historię użycia danej konstrukcji. Czyli mamy sporo historii łaciny. Polecam, oczywiście humanistom, filologom klasycznym, historykom i prawnikom ;-). Książka wbrew nazwie nie nuży, można ją śmiało czytać i zgłębiać - jest przystępna, zresztą język łaciński - mimo , że martwy jest językiem fleksyjnym jak język polski . 
Źródło zdjęcia:-> Lubimy Czytać. Książka ta jest prawdziwą cegłą, liczy bowiem 616 stron. Niemniej jednak nie jest to żadna przeszkoda w czytaniu - wprost przeciwnie - czyta się bardzo szybko. Przed laty została pomyślana jako podręcznik do historii dla francuskich maturzystów. Z historią bowiem jest tak, że jest wybitnie eurocentryczna - większość podręczników, książek - skupia się na Europie głównie, jej historii, pomijając tak zwane historiograficzne peryferie. I powyższa książka, skupia się głównie właśnie na tak zwanych peryferiach. Nie wiem do końca, jak wytłumaczyć jej tytuł - ale chyba najprościej : analiza cywilizacji na świecie. Pełno tu przeskoków i geograficznych, i czasowych. Braudel właśnie skupia się nie tylko na Europie, ale na innych kontynentach i kulturach. Są też tutaj wątki polskie. Jak wspomniałem na początku - czyta się szybko, język jest bardzo przyjemny, jak i sama lektura - nie nuży, zaciekawia, miejscami zadziwia. Jak i zadziwia ujęcie tematu książki. .jpg)
